Μονάχα εσύ
Αρκεί το χέρι σου
ν' απλώσεις να μ' αγγίξεις
φτάνει μονάχα μια
στιγμή να μου μιλήσεις.
Θαρρείς ο ουρανός
με μιας πως χαμηλώνει
δύο σώματα σε μια
ψυχή ανταμώνει.
Αρκεί τα μάτια σου
να ‘ρθουν να με κοιτάξουν
φτάνει μες στην
καρδιά παλμούς να ανεβάσουν.
Θαρρείς το σύμπαν
όλο μ' εμάς συνωμοτεί
κι αμέσως ερημώνει
ολόκληρη η γη.
Αρκεί με μία λέξη
σου να με ορίσεις
φτάνει τους φράχτες
του μυαλού μου να γκρεμίσεις.
Θαρρείς η θέρμη του
κορμιού, μας κυριεύει
στιγμές ερωτικές
στο πάθος μας, γυρεύει.
Αρκεί να μπεις μες
στ' όνειρο να με ξυπνήσεις
φτάνει με τα δυο
χείλη σου να με φιλήσεις.
Θαρρείς ο εφιάλτης
μου με μιας πεθαίνει
τις άδειες τις ζωές
η μοίρα μας τις δένει.
Αρκεί με μια
αναπνοή να με κερδίσεις
φτάνει ημίγυμνη
στις φλόγες να με ρίξεις.
Θαρρείς μια μάχη
άνιση εκεί τελειώνει
και όλες τις
αισθήσεις μας υποδουλώνει.
Αρκεί μια σκέψη σου
να πεις να με τρελάνεις
φτάνει από θνητούς,
αθάνατους να κάνεις.
Θαρρείς πως είμαστε
θεοί αγκαλιασμένοι
η αγάπη η δική μας
άνωθεν γραμμένη._
Σε απόκρημνη πλαγιά πώς να
πλαγιάσω
ερημιά εάν με αφήσεις θα
χαθώ.
Μέσ' απ' τ' όνειρο ξυπνάω
και σε ψάχνω
στη δική σου τη ζωή μονάχα
ζω.
Η αγάπη μου για σένα
δυναμώνει
μες στα χέρια αυτού του
κόσμου δε χωρά.
Βγαίνει ο ήλιος μα ποτέ δε
ξημερώνει
όταν λείπεις και η νύχτα
δεν περνά.
Άδειο τρένο στο σκοτάδι
τριγυρίζω
απ' τον πόνο η καρδιά μου
δε χτυπά.
Το φορτίο μου στην πλάτη δεν
ορίζω
όταν πρέπει εμείς να ζούμε
χωριστά.
Τρέχει η ώρα μες στου χρόνου
το γρανάζι
κόβει μέρες στο παρόν σου
να βρεθώ.
Το μοιραίο παρελθόν ούτε με
νοιάζει
όταν βρίσκομαι μ' εσένα που
αγαπώ.
Της ψυχής μου τη θωριά εσύ
γνωρίζεις
και το βάρος της στους
ώμους κουβαλάς.
Με το θάνατο παλεύεις, με
κερδίζεις
μες στα χέρια σου με σθένος
με κρατάς.
Σαν βαγόνι δίχως φρένα
παρασύρω
τα εμπόδια που ο έρωτας
γεννά.
Μέχρι νόμους λογικής τους
διασύρω
αν δεν είσαι εδώ δε βγάζει
πουθενά.
Σκόρπιες σκέψεις με χτυπούν
και γονατίζω
δεν αντέχω αν δε σ' έχω
αγκαλιά.
Και απόψε σαν το αηδόνι
καταλήγω
